Ze is er!

Flore

Originally uploaded by Petra2905

Op 18 september besloot Flore dat het tijd was om de wereld te verkennen.

reddingsactie

Dan woont en werkt een mens in de stad (Diest is dan wel geen grote stad, maar waar wij wonen is toch niet zoveel natuur in de buurt) en dan moet je toch nog beestjes gaan redden in de vroege morgen.
Deze ochtend toen we naar ons werk vertrokken, hoorden we nogal wat gekrevel en gewrikkel toen we bij de buren passeerden. Wat bleek: een egeltje was tussen het rooster aan hun kelderraam gevallen. Het beestje moet er al een hele tijd gezeten hebben en probeerde om verder in de kelder te kruipen, wat natuurlijk niet ging omdat het venster dicht was. De buren waren echter nog niet wakker, dus hebben we maar een briefje in de brievenbus gestopt. En ja hoor, deze middag was het beestje weg. Hoop nu maar dat ze het ergens in de natuur hebben gezet en niet zomaar op straat.

En plots…

… stond er een park in onze living.

Karel de Stoute

Maar omdat het leven uit meer bestaat dan alleen baby’s wil ik het nog even hebben over ons bezoekje aan de Karel de Stoute tentoonstelling in Brugge. Zondag hadden we met een aantal bevriende historici (en een verdwaalde scheikundige) afgesproken om eens een kijkje te gaan nemen. Ons oordeel: een aanrader!

De tentoonstelling loopt nog een weekje en dat zullen we geweten hebben. Toen we binnen gingen (het was toen 13u25) viel de drukte nog redelijk mee. We hadden direct ons ticket, konden meteen onze jas afgeven en waren direct binnen. Het was druk in de zalen, gecombineerd met een redelijke warmte, weinig licht (is natuurlijk logisch) en weinig plaats om eens te zitten niet zo ideaal voor zwangere vrouwen, maar dat had ik er nu wel voor over. Toen we rond 15u buitenkwamen, stond er echter een rij van tientallen meters lang. Wie nog wil gaan, op tijd gaan is de boodschap!

Inhoudelijk zat de tentoonstelling goed ineen. De paneelteksten waren duidelijk en eenvoudig, volgens mij ook voor een leek zeer goed verteerbaar. Bij de stukken stond duidelijke informatie. De stukken zelf waren trouwens erg verrassend. Een handtas uit de 15e eeuw had ik bijvoorbeeld nog nooit gezien evenals bijvoorbeeld het tornooispeelgoed en de schitterende kledingstukken.

Ook mijn reisgenoten waren heel tevreden over de tentoonstelling. Het enige puntje van kritiek dat ik nadien hoorde, was dat je bij dat soort tentoonstellingen altijd het gevoel hebt alsof een soort voorbestemdheid zoeken voor Karel V, dat de Bourgondiërs eigenlijk alleen een aanloop naar Karel V waren. Maar dat was muggezifterij (gaf diegene die de opmerking gaf zelf toe) en ergens is het wel toepasselijk. Karel V maakt uiteindelijk de dromen van Karel de Stoute waar en gaat een gigantisch rijk besturen.

opgepast: babytalk

Ik heb het lang proberen in te houden, maar het lukt helaas niet meer. Tegenwoordig wordt mijn wereld steeds meer en meer beheerst door baby’s. Zo’n uitdeinend buikje is natuurlijk wel altijd aanwezig en soms ook allesoverheersend, maar de grote aanpassing in mijn leef- en denkwereld, die had ik eerlijk gezegd pas over een paar maanden verwacht.

Ik heb nochtans geen klagen momenteel. Er zijn natuurlijk wel een aantal ongemakken, maar al bij al valt alles reuzegoed mee (hout vasthouden dat het nog een hele tijd zo blijft!). Ik ben wel wat sneller moe en de buik begint wat in de weg te zitten – de echtgenoot heeft momenteel al koosnaampje “convoi exceptionnel” uitgekozen. Vorige week heb ik ook een vrij plaatsje gevonden in een crèche in de buurt, uitzonderlijk veel geluk gehad dus. Nu maar hopen dat het ook effectief doorgaat, we zouden de eerste niet zijn die een week voor de bevalling te horen krijgt dat er toch nog geen plaats is.

ahum

Een beetje beschaamd ben ik, als ik hier even kom kijken, blijkt dat het namelijk dat ik al sinds begin februari niets meer heb geschreven. En da’s lang, heel erg lang. Temeer omdat ik mij eigenlijk nog maar weinig kan herinneren wat ik sindsdien allemaal heb gedaan waardoor het te druk was om hier nog iets neer te pennen. Of toch … ergens begrijp ik het wel een beetje. Kijk, waar het hart van vol is, daar loopt de mond (of de blog) van over. Maar wat als je hart vol is van iets waar je nog even mee moet wachten om het wereldkundig te maken. Wat als je toch liever even nog iets voor jezelf houdt? Dan is het soms moeilijk om over andere dingen te gaan schrijven of praten. En dan schrijf ik toch maar onzin, denk ik dan. 

Tot op een moment je er eindelijk klaar voor bent om het wereldkundig te maken. Of beter gezegd, tot de natuur beslist om het voor jou wereldkundig te maken. Want plots begin je nood te hebben aan grotere broeken en tshirts en zo. En dan denkt een mens: gedaan met zwijgen, heb mij genoeg ingehouden. Lieve lezers, voor het geval u het nog niet door had: eind oktober komt er een kleine ukkepuk bij in ons huisje. En daar zijn wij allebei héél gelukkig mee!  

Bozar & Cinematek

Gisteren stond er een dagje Brussel in mijn agenda. Het vernieuwde Koninklijk Filmarchief – nu Cinematek – werd geopend en daar wilden we toch wel eens een kijkje gaan nemen. De ingang was een beetje bedroevend: het was meteen duidelijk dat de werken nog niet echt waren voltooid. Waarom dan nu al openen, vraag ik mij in zo’n geval af. Ik vind een onafgewerkt gebouw openen vrij grote anti-reclame, maar anderzijds begrijp ik natuurlijk maar al te goed wat de risico’s zijn van een opening steeds maar weer uit te stellen. 

De vernieuwde tentoonstellingszaal was gelukkig wel afgewerkt en de permanente tentoonstelling is werkelijk mooi gedaan. De nadruk ligt ook zeer duidelijk op het vertonen van film, de ervaring eerder dan het tentoonstellen van statische objecten. Voor echte filmfans lijkt het mij zeker de moeite waard om eens een filmvertoning mee te maken. 

Via een kleine omweg zijn we ook nog elders in Bozar beland: op de tentoonstelling Truc-Troc. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het bleek wel de moeite te zijn. Het ging om een samenwerking tussen Bozar en het Cultuurcentrum Woluwe, waarbij moderne kunst werd tentoongesteld. Er zaten heel wat mooie werken bij, en pas op: dat zeg ik niet zo snel van moderne kunst! 

Het geheel was gigantisch gesponserd door Perrier, Carpe Diem, Euromilions, Vedett, Le Pain Quotidien enz enz Dit betekende concreet: gratis drank! Nu, heel leuk allemaal, maar ik stel er mij wel vragen bij. Is dat niet een beetje deningrerend ten opzichte van die kunstwerken: als je in de buurt gewoon mag lopen eten en drinken? En is het niet een beetje gevaarlijk om mensen toe te laten om op een bepaalde plaats iets te drinken, gaan ze er op termijn dan niet van uit dat dat zomaar mag? Enfin, tzijn vragen die ik mij stelde, maar misschien ben ik gewoon wat te kritisch geworden. 

Alles bijeen genomen was het gisteren een héél leuke dag. Veel gezien en weer de batterijen kunnen opladen om de werkweek vol energie te kunnen beginnen. Nu maar hopen dat we van de griep gespaard blijven. 

Nieuwe thuis gezocht

Nee, niet voor ons, wij blijven in ons vertrouwde huisje, maar wel voor een aantal abdijkatten. Op de werkplek van J. zoeken ze namelijk nieuwe baasjes voor een aantal kleine katjes. Ze zijn ongeveer een half jaar oud en ongelooflijk schattig. 

De fiere vader is Pruts. Pruts is een stevige kater, een echte vechtjas. Hij heeft ondertussen al zijn onderste tanden al verloren door af en toe in de clinch te gaan met een van de andere katten op het domein. Maar sinds Pruts vader geworden is, blijft hij steeds meer binnen waar het warm is. Dan kruipt hij bij een van J.’s collega’s op schoot of op een van de zetels of tafels die de abdij rijk En dan maar spinnen en kwijlen omdat hij lekker in de warmte kan blijven. 

Wie graag een eigen pruts wil, mag mij altijd contacteren. Ikzelf heb echter een kleine allergie en geen tuin, dus ik heb – ondanks het aandringen van J. en zijn collega’s – resoluut maar met pijn in het hart moeten passen.

bai bai dieet!

Allé, dat was een paar weken geleden, bij een verwenthee in ‘t Letterhuis. Een heel leuk adresje in Kasterlee trouwens, waar men zowel koffie als letters zet. 

Nee serieus, ondanks de verwenthee is er wel al vier kilogram af en ik doe mijn best om er nog wat meer af te krijgen!

acht & negen

Er is alweer een jaartje voorbij en dit verdient een klein berichtje om aan iedereen die hier wel eens passeert een héél gelukkig jaar toe te wensen. Ik wens iedereen een goede gezondheid (in 2008 heb ik mogen ondervinden hoe belangrijk dit wel is) en hoop dat iedereen wat wensen in vervulling mag zien gaan in 2009!